Ευαγγελία Φανουράκη: «Προχωρώ, δημιουργώ, αλλά η ανάγκη για δικαίωση παραμένει»

Άρθρο: Ηλιάννα Ατσαλάκη  

 

 

 

 

 

Η συγγραφή, οι αναμνήσεις από τον Βρουχά, η οικογένεια και οι 429 ημέρες στη διοίκηση των νοσοκομείων του Λασιθίου

Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου της βιβλίου «Δεν ήταν ο χρόνος», η Ευαγγελία Φανουράκη μιλά για τη συγγραφή, τα παιδικά της χρόνια, τους ανθρώπους που αγαπά και την επαγγελματική της διαδρομή. Αναφέρεται ακόμη στη δημόσια υγεία στο Λασίθι, στην απομάκρυνσή της από τη διοίκηση των νοσοκομείων και αποκαλύπτει ότι ετοιμάζει νέο βιβλίο για τις 429 ημέρες της θητείας της.

Από τη Μίλατο στη συγγραφή

Κυρία Φανουράκη, αφορμή για τη συζήτησή μας είναι η κυκλοφορία του πρώτου σας βιβλίου, «Δεν ήταν ο χρόνος», για το οποίο σας εύχομαι να είναι καλοτάξιδο! Πώς γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε αυτή τη νουβέλα; Ήταν κάτι που επιθυμούσατε εδώ και χρόνια ή προέκυψε σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σας;

Η ιδέα για το «Δεν ήταν ο χρόνος» γεννήθηκε στη Μίλατο, το 2023, μέσα σε ένα τετράδιο χειρόγραφων σημειώσεων. Βρισκόμουν εκεί ένα Σαββατοκύριακο, στο πλαίσιο των καθηκόντων μου ως αντιδημάρχου Δημοσίων Σχέσεων, και άρχισα να γράφω.

Η γραφή, όμως, δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Από την εφηβεία μου διάβαζα και γέμιζα τετράδια με σημειώσεις, μικρές ιστορίες, ποίηση και ήρωες που περίμεναν να βρουν τη θέση τους στο κατάλληλο παραμύθι. Η επιθυμία, λοιπόν, υπήρχε από παλιά· στη Μίλατο άρχισε να παίρνει μορφή η συγκεκριμένη ιστορία.

Στο βιβλίο σας η Μίλατος συναντά τη Γάζα. Πώς προέκυψε η ιδέα να συνδέσετε αυτούς τους δύο τόπους; Τι ήταν εκείνο που σας συγκίνησε και σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή την ιστορία;

Όταν άρχισαν να γεννιούνται μέσα μου οι δύο ήρωες και η σχέση τους, στη Μίλατο, διάβαζα για τον Φραντς Φανόν. Εκείνα τα διαβάσματα επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η διαφορετικότητα ανάμεσα στους χαρακτήρες.

Η σύνδεση με τη Γάζα, που αποτελεί το δεύτερο μέρος του βιβλίου, ήρθε αργότερα, σε μια εκδήλωση του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου, στο «Περίπου». Είχα πάει μαζί με τον αδελφό μου και την κόρη μου, η οποία είχε συμμετάσχει και στο εικαστικό δρώμενο.

Εκεί, για κάποιον λόγο που ξέρει μόνο η μοίρα, ένιωσα την παρουσία των ηρώων μου. Κι έτσι ολοκλήρωσα την ιστορία τους.

Έχετε αναφερθεί στο βιβλίο σας με τον τρυφερό χαρακτηρισμό «νουβελάκι». Τι σημαίνει για εσάς αυτό το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα; Ποιες αντιδράσεις έχετε εισπράξει μέχρι σήμερα από τους αναγνώστες;

Η αλήθεια είναι πως έχω την τάση να δίνω μικρά, τρυφερά ονόματα σε όσα αγαπώ. Είναι ένας δικός μου τρόπος να εκφράζω την ψυχική μου σύνδεση μαζί τους. Κάπως έτσι προέκυψε και το «νουβελάκι».

Είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις τις σκέψεις σου τυπωμένες σε ένα βιβλίο. Απελευθερωτικό και τρομακτικό ταυτόχρονα! Σκέψεις που μέχρι πρότινος ήταν δικές σου, τώρα τις μοιράζεσαι με ανθρώπους που θα τις διαβάσουν και θα τις αισθανθούν με τον δικό τους τρόπο.

Μέχρι σήμερα τα σχόλια που έχω λάβει είναι πολύ θετικά. Ευχαριστώ πραγματικά, μέσα από την καρδιά μου, τον κόσμο που αγκάλιασε αυτό το πρώτο μου βιβλίο τόσο γρήγορα και τόσο ζεστά.

Πώς αισθανθήκατε όταν κρατήσατε για πρώτη φορά το βιβλίο σας στα χέρια σας; Θα θέλατε να συνεχίσετε να γράφετε και στο μέλλον;

Ήταν μια απίστευτα συγκινητική στιγμή! Ευχαριστώ από καρδιάς τους εκδότες μου που με βοήθησαν να τη ζήσω.

Νομίζω πως πάντα θα γράφω. Απλώς, ύστερα από αυτή την πρώτη εμπειρία, θα μου είναι πιο εύκολο να πάρω την απόφαση να στείλω κι άλλες συγγραφικές προσπάθειες για να αξιολογηθούν και, εφόσον κριθεί ότι αξίζουν, να φτάσουν στους αναγνώστες.

Αυτή την περίοδο γράφω ένα βιβλίο για τις 429 ημέρες μου στη διοίκηση των νοσοκομείων του νομού μας.

Η προσωπική πλευρά και οι ρίζες στον Βρουχά

Διαβάζοντας ορισμένα κείμενά σας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μιλάτε για τους ανθρώπους και τις αναμνήσεις σας, σχημάτισα την εντύπωση ότι έχετε μια ρομαντική πλευρά. Σας εκφράζει αυτός ο χαρακτηρισμός; Τι είναι εκείνο που σας συγκινεί περισσότερο στη ζωή;

Μου ταιριάζει εξίσου με τους χαρακτηρισμούς «δυναμική» ή «ρεαλίστρια». Όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλές διαφορετικές πτυχές στην προσωπικότητά μας, οι οποίες ξεδιπλώνονται ανάλογα με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις.

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η δύναμη της γονεϊκής αγάπης. Για τα παιδιά μας μπορούμε να κινήσουμε βουνά. Κι όμως, η ίδια αγάπη μάς κάνει βαθιά ευάλωτους όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Με συγκινεί αυτή η συνύπαρξη της δύναμης και της τρυφερότητας, η ανάγκη να προστατεύσεις, να στηρίξεις και να είσαι εκεί.

Μεγαλώσατε στον Βρουχά, έναν τόπο με τον οποίο διατηρείτε ιδιαίτερους δεσμούς. Ποιες εικόνες κρατάτε από τα παιδικά σας χρόνια; Και τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, πώς θυμάστε τις γιορτές εκείνης της εποχής;

Αχ, ο Βρουχάς είναι χαραγμένος στο DNA μου! Κρατώ τις ανατολές με τον παππού στο καφενείο, τις συζητήσεις για την πολιτική με έναν ζεστό ελληνικό καφέ. Τις μυρωδιές από την προετοιμασία των χριστουγεννιάτικων και πασχαλινών εδεσμάτων, τις φορές που πηγαίναμε στην εκκλησία με τη γιαγιά. Τη φύση, τη μυρωδιά του φρεσκοποτισμένου χώματος, τα χρώματα από τα κηπούλια, το άρωμα των λεμονανθών στον Επιτάφιο.

Και κάθε Χριστούγεννα, ο παππούς μου ανέβαινε στο πεύκο της αυλής μας, διάλεγε το πιο όμορφο κλαδί και το στολίζαμε με λογής λογής παιχνίδια. Αυτό ήταν το δικό μας χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Η δημόσια υγεία και η αυτοδιοίκηση

Οι γονείς σας ήταν γιατροί, η μητέρα σας μικροβιολόγος στο Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου και ο πατέρας σας καρδιολόγος. Έχετε μάλιστα περιγράψει το νοσοκομείο ως έναν χώρο στον οποίο ουσιαστικά μεγαλώσατε. Πόσο επηρέασαν αυτές οι εμπειρίες την απόφασή σας να ασχοληθείτε με τη δημόσια υγεία;

Οι γονείς μου, συνταξιούχοι γιατροί πλέον, αγάπησαν πολύ την επιστήμη τους, το ΕΣΥ και, πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους. Με πότισαν από νωρίς με αυτή την αγάπη για το νοσοκομείο μας. Ήταν ένας χώρος μέσα στον οποίο ουσιαστικά μεγάλωσα.

Όταν, λοιπόν, ήρθε η ώρα να επιλέξω την επαγγελματική μου πορεία, η ενασχόληση με τη δημόσια υγεία μού προέκυψε αυθόρμητα, ως φυσική συνέχεια όσων είχα ζήσει και εισπράξει από εκείνους.

Εργαστήκατε στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου και στη συνέχεια ασχοληθήκατε ενεργά με την τοπική αυτοδιοίκηση, αναλαμβάνοντας και καθήκοντα αντιδημάρχου στον Δήμο Αγίου Νικολάου. Τι σας πρόσφεραν αυτές οι εμπειρίες; Υπάρχει κάποια στιγμή ή πρωτοβουλία που θυμάστε με ιδιαίτερη ικανοποίηση;

Η επαγγελματική μου διαδρομή, από την Αγροτική Τράπεζα και την Τράπεζα Πειραιώς μέχρι τον Υγειονομικό Έλεγχο στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου, αλλά και η πορεία μου στην αυτοδιοίκηση, ως εντεταλμένης συμβούλου Εθελοντισμού και στη συνέχεια ως αντιδημάρχου Δημόσιας Υγείας και Δημοσίων Σχέσεων, είναι γεμάτες αναμνήσεις. Αμέτρητες μικρές νίκες, αλλά και αρκετές ήττες που έγιναν μαθήματα. Κάθε θέση μού πρόσφερε διαφορετικές εμπειρίες και ουσιαστική επαφή με τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους.

Η περίοδος της πανδημίας θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη μέσα μου. Κρατώ ιδιαίτερα τη δυνατότητα να προσφέρω στον τόπο και στην κοινωνία μέσα από τις δράσεις που συντόνιζε η τότε διοικήτρια της 7ης ΥΠΕ, κυρία Λένα Μπορμπουδάκη.

Ξεχωρίζω επίσης τους αγώνες, μέσα και έξω από την αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, για την ακύρωση των σχεδίων ξένων επενδυτικών κεφαλαίων για παράκτιο αιολικό πάρκο στη θάλασσα του Μεραμπέλου. Είναι στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεσαι στην πράξη την ευθύνη που έχεις απέναντι στον τόπο σου.

Έχοντας γνωρίσει τον χώρο της δημόσιας υγείας από διαφορετικές θέσεις, ποιο θεωρείτε σήμερα το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι υπηρεσίες υγείας στο Λασίθι; Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται να αλλάξει;

Θεωρώ ότι το σημαντικότερο πρόβλημα είναι πως οι υπηρεσίες υγείας στο Λασίθι αντιμετωπίζονται με μια ανεξήγητη φειδώ από εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Η καθολική πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία υπονομεύεται στην πράξη, όταν ο πολίτης δεν βρίσκει την περίθαλψη που χρειάζεται στον τόπο του. Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας παραμένει βαθιά αποδυναμωμένη, με αγροτικά ιατρεία χωρίς το αναγκαίο προσωπικό.

Μέσα από την εμπειρία μου, θεωρώ επίσης σοβαρό πρόβλημα τις πρακτικές διαπλοκής και τις ομάδες εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων. Τέτοιες πρακτικές λειτουργούν εις βάρος τόσο των πολιτών του Λασιθίου όσο και των εργαζομένων που προσπαθούν καθημερινά να κάνουν τη δουλειά τους με εντιμότητα και φιλότιμο.

Χρειάζεται ουσιαστική στελέχωση όλων των νοσοκομείων του νομού και των δομών πρωτοβάθμιας φροντίδας, σε όλες τις αναγκαίες ειδικότητες. Χρειάζεται επίσης καλύτερη διαχείριση των πόρων, με διαφάνεια και λογοδοσία. Όταν μια ανάγκη μπορεί να καλυφθεί με πρόσληψη επικουρικού ή μόνιμου προσωπικού και μικρότερο κόστος, αυτή η δυνατότητα οφείλει να εξετάζεται ουσιαστικά πριν επιλεγεί μια ιδιωτική ανάθεση. Κριτήριο πρέπει να είναι η επαρκής και σταθερή φροντίδα του πολίτη και η υπεύθυνη αξιοποίηση του δημόσιου χρήματος.

Η διοικητική θητεία και η αντιπαράθεση

Η θητεία σας στη διοίκηση των νοσοκομείων του Λασιθίου ολοκληρώθηκε πρόωρα, μέσα σε ένα κλίμα έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης. Έχετε εκφράσει δημόσια τις διαφωνίες σας για τους λόγους και τις συνθήκες της απομάκρυνσής σας. Πέρα όμως από τη διοικητική διάσταση της υπόθεσης, πώς βιώσατε εσείς προσωπικά αυτή την περίοδο;

Η αλήθεια είναι ότι οι τρεις μήνες που προηγήθηκαν ήταν εξαιρετικά ψυχοφθόροι. Βίωνα έντονη πίεση από άνωθεν, με στόχο, όπως την αντιλαμβανόμουν, να οδηγηθώ η ίδια σε παραίτηση. Έτσι, όταν ήρθε η απομάκρυνση, ένιωσα σχεδόν ανακούφιση. Ήταν και η στιγμή που, για εμένα, έπεσαν οι μάσκες.

Κρατώ όμως την πεποίθηση ότι, όταν κάποιος έχει δίκιο, αξίζει να αγωνίζεται γι’ αυτό, όσος χρόνος κι αν χρειαστεί. Ήταν μια προσωπική δοκιμασία, αλλά μέσα από αυτή μου δόθηκε η δυνατότητα να αγωνιστώ για τη δημόσια και δωρεάν υγεία, την αξιοκρατία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την καταπολέμηση της διαπλοκής και της διαφθοράς. Αυτός ο αγώνας με γεμίζει δύναμη και περηφάνια.

Μέσα σε όσα ακούστηκαν και γράφτηκαν για εσάς, υπήρξε κάτι που σας πλήγωσε ιδιαίτερα; Υπήρξαν άνθρωποι που σας στάθηκαν και σας βοήθησαν να αντιμετωπίσετε αυτή τη δύσκολη κατάσταση;

Όσα γράφονται και ακούγονται έχουν πάντα σχέση με το ποιοι τα κατασκευάζουν, ποιοι τα αναπαράγουν και ποιοι τα πιστεύουν. Έχοντας στο πλευρό μου εργαζομένους του νοσοκομείου μας και ανθρώπους από την κοινωνία του Λασιθίου, θα μιλούσα περισσότερο για ενδυνάμωση παρά για προσωπική πληγή.

Αυτό που δεν μπορώ να συγχωρήσω είναι πόσο πλήγωσαν τους γονείς και την κόρη μου όσα ψευδή ειπώθηκαν για εμένα. Με βάρυνε ιδιαίτερα και το γεγονός ότι κρίσεις, τις οποίες βίωνα ως τεχνητές, συνέπιπταν με τα μνημόσυνα του αδελφού μου. Αυτή τη διαδοχή γεγονότων την έζησα ως πρόσθετη πίεση σε στιγμές πένθους, μέσα σε ένα περιβάλλον που για εμένα είχε χαρακτηριστικά εργασιακού εκφοβισμού.

Δόξα τω Θεώ, πέρα από την οικογένειά μου, πολλοί φίλοι, γνωστοί, αλλά και άνθρωποι που δεν γνώριζα προσωπικά, στάθηκαν και εξακολουθούν να στέκονται δίπλα μου. Αυτή η στήριξη είναι πολύτιμη. Μου επιβεβαιώνει ότι η κοινωνία έχει κρίση και δεν πρέπει κανείς να την υποτιμά.

Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, υπάρχει κάτι που θεωρείτε ότι θα μπορούσατε να είχατε χειριστεί διαφορετικά κατά τη διάρκεια της διοικητικής σας θητείας; Σας άφησε αυτή η εμπειρία κάποια πικρία ή αισθάνεστε ότι έχετε πλέον προχωρήσει;

Οποιαδήποτε εκ των υστέρων απάντηση για το τι θα μπορούσα να είχα χειριστεί διαφορετικά θα ήταν, αναπόφευκτα, μια άσκηση επί χάρτου. Απομακρύνθηκα πριν καν φτάσει η περίοδος να αξιολογηθούμε βάσει ποσοτικών στόχων. Για εμένα, αυτό ενισχύει την πεποίθηση ότι η απομάκρυνσή μου εξυπηρέτησε μικροπολιτικά και άλλα συμφέροντα. Θεωρώ ότι δεν ήμουν αρεστή, ήδη πριν αναλάβω καθήκοντα, στον συγκεκριμένο κύκλο που τελικά επηρέασε την απομάκρυνσή μου.

Από αυτή την εμπειρία κρατώ πολλούς νέους φίλους που διαφορετικά ίσως να μην είχα γνωρίσει, την ηθική ικανοποίηση ότι δεν πρόδωσα τη συνείδησή μου για να διατηρήσω μια θέση εξουσίας και πολλά μαθήματα για το μέλλον.

Προχωρώ μπροστά. Παράλληλα, συνεχίζω να ενδιαφέρομαι και να αγωνίζομαι για τη δημόσια υγεία στον νομό μας. Η αγωνία μου γι’ αυτήν δεν τελείωσε με τη διοικητική μου θητεία.

Οικογένεια, καθημερινότητα και τόπος

Θα ήθελα, εφόσον αισθάνεστε άνετα, να αναφερθούμε και σε μια ιδιαίτερα προσωπική πλευρά της ζωής σας. Έχετε βιώσει την πρόωρη απώλεια του αδελφού σας, Μάνου. Τι άνθρωπος ήταν; Υπάρχει κάποια κοινή σας ανάμνηση που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;

Ο Μάνος ήταν ο πιο φιλότιμος και δοτικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Έδινε τα πάντα και δεν ζητούσε ποτέ αντάλλαγμα. Αυτό του άφησε και πληγές, αλλά κυρίως του χάρισε την αγάπη εκατοντάδων φίλων.

Ως αδελφός, ήταν εκείνος που ήξερες πάντα ότι είναι εκεί, ότι σου φυλάει τα νώτα και μπορείς να νιώθεις ασφαλής.

Τριάντα οκτώ χρόνια κοινής ζωής και αναμνήσεων δεν χωρούν σε μια συνέντευξη. Και μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μία μόνο ανάμνηση, όταν αυτό που κρατώ είναι η παρουσία του σε ολόκληρη τη ζωή μου.

Πώς είναι σήμερα η καθημερινότητά σας, μακριά από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις; Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας και ποιες μικρές απολαύσεις σάς προσφέρουν χαρά;

Η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη δημιουργικότητα, χρόνο με την κόρη μου και τους γονείς μου, πολλά βιβλία και μουσική! Έχει ξανά χώρο και για αγαπημένους φίλους, που το προηγούμενο διάστημα τους είχα στερηθεί.

Μου αρέσει να συλλέγω φωτογραφικές εικόνες και να καταγράφω αναμνήσεις. Είναι ένας τρόπος να κρατώ όσα με συγκινούν και μου δίνουν χαρά.

Έχοντας μεγαλώσει και δραστηριοποιηθεί στο Μεραμπέλλο, θα ήθελα να σας ρωτήσω ποια είναι η αγαπημένη σας γωνιά στον Δήμο Αγίου Νικολάου. Υπάρχει κάποιο μέρος στο οποίο επιστρέφετε πάντα με ιδιαίτερη αγάπη;

Από την πόλη μας μέχρι τις τοπικές κοινότητες, υπάρχουν δεκάδες μέρη που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ο Μπάλος στη Μίλατο, όπου ξεκινά η ιστορία του βιβλίου, η Βίγλα στον Σκινιά, τα φιόρδ μας στα Βλυχάδια, ο Άγιος Ιωάννης στον Βρουχά, η Σπιναλόγκα, ο Άγιος Μάμας στον Κρούστα, η παραλία του Γαργαδόρου στον Άγιο Νικόλαο, η πλατεία της Νεάπολης…

Και τόσα άλλα, σε κάθε τοπική μας κοινότητα. Είναι μέρη που αγαπώ, στα οποία επιστρέφω ξανά και ξανά και από τα οποία αντλώ έμπνευση. Δύσκολα θα μπορούσα να ξεχωρίσω μόνο ένα.

Τα σχέδια για το μέλλον

Κλείνοντας, τι ονειρεύεστε για τα επόμενα χρόνια; Υπάρχει κάτι που θα θέλατε πολύ να πραγματοποιήσετε, είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική σας ζωή;

Ο λαός μας λέει πως «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Η οικογένειά μου, όπως και άλλες οικογένειες, βίωσε δυστυχώς με τον πιο οδυνηρό τρόπο πόσο αναπάντεχα μπορεί να ανατραπούν όλα.

Αυτή τη στιγμή έχω ακόμη ανοιχτές υποθέσεις. Αγωνίζομαι για την απόδοση δικαιοσύνης, τόσο για την προσωπική μου δικαίωση όσο και για να αναδειχθούν ευθύνες για όσα θεωρώ ότι γίνονται εις βάρος της δημόσιας υγείας στον τόπο μας.

Παράλληλα, μεγαλώνω ένα υπέροχο εφηβάκι που έχει τα δικά του όνειρα. Ως μαμά, θέλω να είμαι δίπλα της, στήριγμά της στην προσπάθεια να τα πραγματοποιήσει. Έχω και δύο γονείς που υπέφεραν πολύ και των οποίων η υγεία επιβαρύνθηκε. Μέσα στο πένθος τους για το παιδί τους, έζησαν μαζί μου καταστάσεις και συμπεριφορές που εξακολουθώ να θεωρώ αδιανόητες. Έχω ανάγκη να βρίσκομαι κοντά τους.

Θα σας πω ένα περιστατικό που εξηγεί γιατί αυτή η ιστορία εξακολουθεί να μας πονά τόσο βαθιά. Ύστερα από επανειλημμένες προσπάθειές μου να συνεργαστώ με τον κ. Μουδατσάκη, ως διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας, για την προσέλκυση νέων γιατρών στο νοσοκομείο μας, εισέπραττα, όπως το βίωνα, μόνο απαξίωση.

Ο πατέρας μου, μέσα στο πένθος του για τον γιο του, έβλεπε και την κόρη του να δοκιμάζεται. Χωρίς να μου πει τίποτα, πήρε την πρωτοβουλία να του στείλει ένα προσωπικό, παρακλητικό μήνυμα. Απευθύνθηκε σε έναν άνθρωπο με τον οποίο είχαν μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά και για τον οποίο, όπως και για την οικογένειά του, ήταν πάντα διαθέσιμος ως καρδιολόγος. Με το θάρρος αυτής της γνωριμίας, του ζήτησε να σταθεί κοντά μου. Φανταστείτε τη θέση ενός πατέρα που, έχοντας χάσει το ένα του παιδί, φτάνει να παρακαλεί για λίγη στήριξη προς το άλλο.

Το επόμενο πρωί, ο κ. Μουδατσάκης υπέβαλε γραπτή αναφορά στην 7η ΥΠΕ περί παρέμβασης εξωθεσμικών παραγόντων εκ μέρους μου και εγώ κλήθηκα σε απολογία. Η παράκληση του πατέρα μου μετατράπηκε σε κατηγορία εις βάρος της κόρης του.

Και το περιστατικό αυτό περιλαμβάνεται στο έγγραφο που απέστειλε ο κ. Παπαβασιλείου στο Υπουργείο ζητώντας την απόλυσή μου, με την αιτιολογία «αποχρώσες ενδείξεις έκνομων πράξεων». Ένα προσωπικό μήνυμα ενός πατέρα χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για την απομάκρυνσή μου. Το μήνυμα είναι διαθέσιμο, ώστε όποιος το διαβάσει να κρίνει ο ίδιος το περιεχόμενό του και τον τρόπο με τον οποίο αξιοποιήθηκε.

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς συγκροτήθηκαν, κατά τη δική μου θέση, οι αιτιάσεις εναντίον μου. Και εξηγεί γιατί η ανάγκη μου για δικαίωση αφορά και τους ανθρώπους μου, που πλήρωσαν τόσο βαρύ συναισθηματικό τίμημα.

Οπότε, όνειρα και στόχοι εξακολουθούν να υπάρχουν στη ζωή μου. Όμως ο πόνος που βιώσαμε και η ανάγκη για ηθική δικαίωση παραμένουν ακόμη τόσο έντονα, ώστε συχνά επισκιάζουν τα υπόλοιπα. Προχωρώ, δημιουργώ και βρίσκομαι δίπλα στους ανθρώπους μου, έχοντας παράλληλα την ανάγκη να δώσω αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους.

Ηλιάννα Ατσαλάκη