Φωτεινή Μελετάκη 01 04 2026 “Γονείς – ένα Ρήμα Διαρκείας” 

Από το “ανήκω” στο “είμαι” – Η ανάγκη για αυθεντικότητα και όσα την μπλοκάρουν 

Δεν έπρεπε να κλαίω γιατί τα αγόρια δεν κλαίνε, δεν έπρεπε να θυμώνω γιατί τα καλά κορίτσια δεν συμπεριφέρονται έτσι, δεν έπρεπε να έχω προβλήματα γιατί δεν υπήρχε ο χρόνος και ο τρόπος να βοηθηθώ
ΈΠΡΕΠΕ να δώσω για ιατρική ή νομική γιατί ήμουν καλή μαθήτρια και ας μου άρεσε ο χορός ή να γίνω δασκάλα γιατί είχε σίγουρη αποκατάσταση και γενικά η λίστα δεν τελειώνει.
Όταν νιώθαμε και εκφράζαμε την αλήθεια μας, οι γονείς μας δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν. Και έτσι λαμβάναμε μονίμως το μήνυμα πως έτσι όπως είμαστε, με τα συναισθήματα που έχουμε, δεν είμαστε αποδεκτοί.
Και αυτό γίνεται το σημείο που αναγκαζόμαστε να καταπιέσουμε τα συναισθήματά μας και να χάσουμε την επαφή με τον εαυτό μας.. γιατί είναι αδιαπραγμάτευτο, δεν μπορούμε να χάσουμε την σχέση πάνω στην οποία βασίζεται η ζωή μας.
Πόσες φορές συναντηθήκαμε σε αυτό το σημείο όπου η σχέση προσκόλλησης πάνω στην οποία στηριζόταν η επιβίωση μας ήταν στην πρώτη γραμμή μαζί με την ανάγκη έκφρασης της αυθεντικότητας μας;
Από τη μία πλευρά θέλουμε να ανήκουμε.
Από την άλλη θέλουμε και χρειάζεται να είμαστε ο εαυτός μας.
Από τη μία δηλαδή χρειαζόμαστε τη σχέση.
Κι από την άλλη χρειαζόμαστε χώρο για να υπάρχουμε μέσα σε αυτή.
Και κάπως έτσι ανοίγει το θέμα του 3ου επεισοδίου, Γονείς – ένα Ρήμα Διαρκείας 

Γονείς, ένα Ρήμα Διαρκείας